Volwassenen voeren ook gesprekken óver jongeren. Over opvoeden, over ouderschap. Ze praten overal over jongeren: op het schoolplein, op het terras, in winkels, aan het strand en ja, ook bij de kapper.
Ik luister naar gesprekken tussen volslagen vreemden en zie een hele wereld achter dat gesprekje. Gelukkig ben ik me ervan bewust dat deze korte dialoogjes weliswaar een inkijkje geven, maar dat dat inkijkje volledig is gekleurd door de manier waarop ik er naar kijk.
En dat is wel gek. Als docent en trainer geef ik anderen juist mee hoe belangrijk het is om onbevooroordeeld te kijken naar situaties.
Maar nu en dan verlies ik me in door nieuwsgierigheid gevoede fantasie.
In de trein
Kale dertiger met een grote, rode bril. Op het tafeltje een laptop en een telefoon.
“Met Joris **** van het ****college. Ik bel over het verzuim van Tim. Ik maak me zorgen, ook over zijn motivatie. Wilt u me terugbellen?”
Hij maakt een aantekening op zijn laptop.
Hij belt opnieuw. “Met Joris ****. Ja, nee, niks bijzonders aan de hand, maar die ouders van Tim **** zijn gisteren alweer niet op komen dagen bij het tienminutengesprek. Kan ik hem aanmelden voor het zorgteam? Hoog verzuim en als hij er is, heeft hij zo’n passief-agressieve houding… Ja… Nee, wacht…”
Hij zoekt iets op zijn laptop.
“Ja, maar die broer: dat is toch alweer meer dan een jaar…” Diepe zucht. “Oké… Nee. Oké. Zie je morgen.”
In de wachtkamer van de ortho
“Ook heel creatief”. De vrouw knikt tevreden. Ze knoopt haar knalroze winterjas open en gooit haar dikke lange vlechten naar achteren. “Jouw dochter is toch naar het vwo gegaan? Hoe is dat nou, zo’n vwo?”
De vrouw naast haar haalt haar schouders op. “Ze zit daar prima op haar plek. Ze doet het ook goed. Maar ze wilde zelf niet meer naar de Vrije School en wij vonden het ook wel even goed zo. Mooi hoor, maar ze wilde niet meer.” Ze doet tandenpasta en een tandenborstel in een toilettasje en stopt dat in haar schoudertas.
“Zitten ze daar helemaal op de cognitie? Zou zo jammer zijn. Zou voor onze Amber echt niet goed zijn. Alleen maar leren en toetsen. Het is echt een kind midden in de wereld en ook hoogsensitief. Voelt heel veel aan van anderen.”
De vrouw naast haar gaat staan en knoopt haar sjaal onder haar kin. “Leuk je weer even te zien, maar ik moet even iemand bellen”, zegt ze, en ze loopt haastig weg.
In de rij bij de kassa
“Ik vind dat jij deze keer moet bellen. Ik ben iedere keer de klos.”
De vrouw zoekt in haar jaszak en haalt een klein portemonneetje tevoorschijn. “Nee, ik ben er wel klaar mee. Een vijfenenhalf! … Nee, schat, dat is geen zes. Wij hebben fokking lang gezeten op dat werkstuk. En Joris van Joost en Marian, die hebben gewoon wat gegoogeld, dat door AI gehaald en die heeft een acht.”
Onhandig met de telefoon tussen schouder en oor haalt ze een kortingskaart uit haar portemonnee.
“Nee… Nee, jij belt nooit naar school. Het is echt wel jouw beurt…. Nou toen, die sportschoenen weg waren en toen met dat gedoe met die telaatbriefjes…Nee. Jij belt. Punt uit.” Ze beëindigt het gesprek en legt boos haar boodschappen op de lopende band.
KlassenKlets:
Wat denken jongeren over heel uiteenlopende onderwerpen?
Wat gebeurt er wanneer ze vragen gaan beantwoorden die niet zo voor de hand liggen?
Door het hele jaar heen is het van belang om de dynamiek in een groep positief te beïnvloeden. Om een fijne sfeer te creëren, om de onderlinge band te versterken en het gevoel van saamhorigheid te vergroten zijn kennismakingsactiviteiten nuttig en nodig.
Met KlassenKlets doe je dat op een speelse, laagdrempelige manier.
KlassenKlets bestaat uit kaartjes met vragen die je op verschillende manieren in de klas kunt gebruiken. Het is ook in te zetten als een bordspel. Hoe dat werkt en meer info zie: